หัวหน้า

วราภรณ์ เป็น VP บริษัทที่ผมทำงาน ทุกคนในออฟฟิศเกรงขาม เธอตัดสินใจเด็ดขาด ทำงานเก่ง และดูไม่มีจุดอ่อน

แต่วันหนึ่งผมเจอเธอในร้านกาแฟเล็กๆ ใกล้ออฟฟิศ เธอนั่งอยู่คนเดียวกำลังอ่านนิยาย ไม่ใช่รายงาน ไม่ใช่สไลด์ แต่เป็นนิยายโรแมนติก

มุมที่ซ่อนอยู่

เธอเห็นผมและยิ้มออกมาเป็นธรรมชาติ ไม่ใช่ยิ้มแบบในห้องประชุม แต่เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและเป็นกันเอง เธอชวนให้นั่งด้วย เราคุยกันนานสองชั่วโมงเรื่องหนังสือ หนัง และความฝัน

เธอบอกว่าชอบนิยายโรแมนติกมาตั้งแต่เด็ก และงานยิ่งเครียดเท่าไหร่ก็ยิ่งต้องการหนีเข้าไปในโลกของตัวละคร หรือบางทีก็ดูคลิปเย็ดเพื่อผ่อนคลายบ้าง

หลังเลิกงาน

จากนั้นไม่กี่สัปดาห์ เธอทักผมช่องทางส่วนตัว ชวนกินข้าวนอกออฟฟิศ และบอกว่า 'ไม่บอกใครนะ' ผมตอบรับทันที คืนนั้นเธอบอกว่ากับผมเธอรู้สึกสบายใจพูดได้ทุกเรื่อง และนั่นไม่ใช่คำพูดธรรมดา